Vrij uitzicht

Geplaatst door

Toen wij hier bijna 42 jaar geleden hier kwamen wonen stonden er acht bomen langs onze reed. Essen die laat in het blad kwamen er ook laat uitgingen. Veel blad, op de reed, in de goten, veel onderhoud.

Bovendien waaide er zo nu en dan een tak uit een boom, het stormt hier nog wel eens. Soms zonder schade, veelal met schade. Kapotte dakpannen, zo nu en dan een deuk in de auto die voor het huis, en dus onder die bomen, geparkeerd staat. En zo nu en dan grote wolken spreeuwen die, na zich te goed hebben gedaan aan vlierbessen, in onze bomen kwamen rusten en hun ontlasting lieten lopen. Gevolg: grote paarse kwatten op de reed, tegen de ramen en natuurlijk op de auto. Heel hinderlijk.

Door een administratieve “toestand” veertig jaar geleden is de reed openbare weg en een stukje berm gemeente-eigendom terwijl de terphelling bij buurman boer in eigendom is. Kortom, het hegje [zie afbeeldingen hierna] is eigendom van de gemeente. De rest naar beneden van buurman boer. Tot zover het kadastrale gedoe.

Eruit dus met de bomen! Ze bleken bovendien aan de essentaksterfte te lijden, vandaar de vele takken die er in de loop der seizoenen uit vielen.
Dat bleek in eerste instantie nog niet zo eenvoudig. Er moest een omgevingsvergunning worden aangevraagd. Mail naar de gemeente en het formulier aangevraagd.
Je wilt het niet weten wat er op dat formulier allemaal moet worden ingevuld. Zie afbeelding als klein voorbeeld.

Er zijn mogelijk lezers van ons blog die zeggen dat dat een fluitje van een cent is. “Daar heb je toch een app voor?” Wij struikelden daar toch wel over.
Mijn lief spoedde zich naar het gemeentehuis waar een ambtenaar beschikbaar was voor ondersteuning. Wat bleek? Voor de kap van de bomen was geen vergunning nodig als er maar niet in de terplhelling gegraven werd: archeologisch monument.

Buurman boer was heel opgelucht met deze beslissing en nam direct contact op met de buurman die het vonnis over de bomen zou voltrekken. Het lot was gunstig er zat vorst in de grond afgelopen dagen. Om twaalf uur een telefoontje: “We gaan om een uur bomen kappen.” Oké, auto aan de kant en kom maar op.

Nou, daar gingen de mannen, hoogwerker van het loonbedrijf erbij – de rekening daarvan komt nog wel, we hebben afgesproken de kosten samen te delen. En voortvarend ging het. Binnen een uur waren de acht bomen om en on het opruimen beginnen.

Jarenlang hebben we om de bomen heen gekeken. Geen bezwaar maar nu ze weg zijn hebben we plotseling een geheel vrij uitzicht van meer dan drie kilometer. De vraag naar nieuwe zonwering dient zich aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *